شخصیت حضرت زینب(سلام الله علیها)  با دیگر زنان در کربلا، قابل مقایسه نیست.

مى‌توان گفت بعد از امام حسین(علیه السلام) شخصیت دوم در این صحنه­ی جاودانه، حضرت زینب (سلام الله علیها) بود.

آن حضرت، دختر بزرگ امام على بن ابى طالب(علیه السلام)  و شخصیتى علمى و ایمانى محسوب مى‌شد.

ایشان دو فرزند خود به نام هاى عون و محمد را قبل از این که پسران امام حسین به میدان بروند، به میدان فرستاد. این دو برادر (محمد و­­­  عون) نزد امام حسین (علیه السلام) آمدند و گفتند: به حق مادرت فاطمه زهرا! به ما اجازه بده به میدان برویم. امام اجازه دادند. این دو برادر با شجاعت عجیبى به دشمن حمله کردند تا به شهادت رسیدند. امام حسین (علیه السلام)  به بالین این دو نوجوان آمد و ایشان رابه سینه چسباند و کشان کشان به خیمه­ی شهیدان برد. همه­ی زنان و کودکان بر بالاى جنازه­ی آن دو جمع شدند و گریه کردند، اما حضرت زینب (سلام الله علیها) حاضر نشد و فرمود: مى‌ترسم بالاى جنازه­ی کودکانم بیایم و از بى طاقتى گریه کنم و برادرم ناراحت شود. از بین زنان حاضر در واقعه­­ی عاشورا، کسى مانند حضرت زینب (سلام الله علیها)  که این قدر با شناخت عالى و با معرفت باشد، وجود نداشت. او را عقیله بنى هاشم، عقیلة الطالبین، عارفه، عالمه، محدّثه، فاضله، کامله و عابده­ی آل على لقب داده‌اند. این بانوى بزرگ داراى قوّت قلب، فصاحت زبان، شجاعت، زهد و ورع، عفاف و شهامت فوق العاده بود. او پیام آور کربلا، افشاگر ستمگرى‌هاى حکام اموى، سرپرست کاروان اسیران اهل بیت (علیهم السلام) و مراقب امام زین العابدین(علیه السلام) بود. خطبه هاى آتشین او در کوفه و شام احیاگر خون شهیدان بود. او را (قهرمان صبر) لقب داده‌اند.

 

 

صبح ازل طلیعهء ایام زینب است                                     پاینده تا به شام ابد نام زینب است

 

 

 

 

در راه دین لباس شهامت چوندوختند                             زیبنده آن لباس بر اندام زینب است

 

 

بارزترین بُعد زندگى حضرت زینب، پاسدارى از فرهنگ عاشورا بود، که باخطابه­هاى خود،  پیام خون شهیدان را رساندند.

حضرت زینب(سلام الله علیها) از فصاحت و ادب برخوردار بود و هنگام مشاهده سربریده­ی برادر، خطاب به او سرود: <یا هلالاً لمّا استتمّ کمالاً...>(1) بعدها در سوگ امام حسین (علیه السلام) اشعارى با این مطلع سرود: <على الطف السلام و ساکنیه... (2) سلام بر کربلا و بر آرمیدگان آن دشت باد! که روح خدا در آن قبه ها و بارگاه ها است . جان هاى افلاکى و پاکى که در زمین خاکى , مقدّس و متعالى شدند. کربلا آرامگاه جوانمردانى است که خدا را پرستیدند و در آن دشت ها و هامون‌ها خفتند. سرانجام, گورهاى خاموششان را قبّه‌هایى افراشته در برخواهد گرفت و بارگاهى داراى صحن‌هاى گسترده و بازخواهد شد>.(3)

 

 

 

منبع: واحد پاسخ به سوالات پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

باز­نویسی و تصحیح: تحریریه سایت تخصصی امام حسین علیه السلام - سجاد سکوت 

 

پی­ نوشت:

_______________________________

1. بحار الأنوار، ج‏45، ص: 114

2. بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏45، ص:285

3. جواد محدّثى, فرهنگ عاشورا, ص: 216